zondag 28 februari 2010

Russisch fiasco in Vancouver - een gezegende ploeg zonder doping?



De Olympische Winterspelen zitten er zo’n beetje op en in Rusland vraagt men zich af wat er fout is gegaan. In Vancouver zou men zich gaan meten met de top van de wereld, zelfs de toptien van de medaillespiegel bleek uiteindelijk niet haalbaar.

Corruptie, vriendjespolitiek, verwende sportlui, de gebruikelijke verklaringen voor het debâcle worden genoemd. Uiteraard komen ook de complottheorieën weer voorbij. Dat kunstschaatster Pljoesjtsjenko van het goud beroofd is, staat wel vast. Die Amerikaan, Lysacek, moest wel winnen, want Canada is gewoon een kolonie van Amerika en dan weet je wel hoe het gaat. Niemand houdt van Rusland, de hele wereld is tegen ons en het is gewoon gemeen.

Ik denk aan een andere verklaring, die ik in de Russische pers nog niet ben tegengekomen. Zoek bij google op: cross country skiing Russian doping. En kijk even hoeveel Russische duursporters de afgelopen anderhalf jaar zijn betrapt. Heeft de Russische sportwereld zich dit keer netjes gedragen en waren de Russische atleten dit keer gewoon clean?

Ik kwam nog een verklaring tegen. De zegening van de Olympische ploeg in Moskou, dáár is het misgegaan:



Blogger Valeri Kitsjin schrijft hierover:

Ik ben ervan overtuigd dat de fiasco’s in Vancouver rechtstreeks verband houden met onder meer de tegennatuurlijke procedure van het zegenen van de sporters in de Christus-Verlosser kerk .

Wanneer mensen die daar niet om hebben gevraagd met z’n allen – niet-gelovigen, orthodoxen, katholieken, protestanten, joden, moslims – naar een bebaarde oom in operakleren moeten gaan luisteren, dan breek je iedereen met die schaamteloosheid. Als alles de wil van god is – wat heeft ieders persoonlijke wil om te winnen er dan nog mee te maken? Wat doet het er dan nog toe of je jezelf almachtig en onoverwinnelijk voelt – dat vuur dat nodig is om te winnen? Slaven overwinnen niet. Zelfs niet als het slaven gods zijn. Zolang er onder hen niet een Spartak opstaat. Niet de voetbalploeg Spartak, maar een opstandeling die geen slaaf wil zijn.

Nog even een taalkundig zijspoortje. Je kan zeggen – zie het filmpje - dat er een zegen rustte op de Russische ploeg. Je kan ook zeggen – gezien het uiteindelijke resultaat - dat er geen zegen rustte op de Russische ploeg. Beide zinnen – de positieve met de letterlijke betekenis en de tweede, negatieve, met de figuurlijke betekenis – zijn in dit geval juist. Volgens mij komt dat niet vaak voor.

(Een opvallende analyse van de nederlaag van Ploesjtsjenko is te lezen in het Russische sportblad Sport Ekspress. Rustig wordt daar uitgelegd dat de jury volledig gelijk had. Ik weet niet of dat klopt – ik heb geen verstand van kunstrijden – maar de journaliste in kwestie is een hoge uitzondering).

zaterdag 27 februari 2010

Vertraagde honden, poezen, vogels en Moskovieten in langzame sneeuw...



Het sneeuwde de afgelopen week in Moskou...




Het filmpje is gemaakt door Andrey Stvolinsky. Van hem plaatste ik eerder een filmpje van zomers Moskou. Daarbij gaf hij deze uitleg: "It's not a videocamera. It's foto camera Casio FX-1. Because of you don't have a shutter speed. So you have a exposure 1/300 for a speed 300 fps. After you choose aperture for the light that you have and thats all. Steadicam is necessary for even movement of camera."


donderdag 25 februari 2010

Sovjet-held Zigansjin, zijn huwbare dochter en de Nederlandse gast


Een jaar of wat geleden kwam ik zijn naam voor het eerst tegen in een artikel in de Izvestija: Aschat Zagansjin, en ik dacht: een mooi onderwerp voor een documentaire. In februari 1960 raakte Aschat met drie andere soldaten in een laadbak op drift in een storm bij de Koerillen. Op de 49ste dag werden ze, bijna verhongerd, in de Stille Oceaan gered door het Amerikaanse vliegdekschip Kearsarge.

De vier werden afgezet in San Francisco, de Amerikaanse media pikten hun verhaal op. Aschat had nog nooit een tv gezien, nu zag hij zichzelf op het scherm. Ze reisden door naar New York en vandaar met de Queen Mary naar Europa. Ik vermoed dat al die westerse aandacht hen voor veel ellende heeft behoed. Waren ze anoniem gebleven, dan waren ze mogelijk als deserteurs berecht. Nu kregen ze een heldenontvangst in Moskou, werd er een film over hen gemaakt en waren ze de eregast op partijbijeenkomsten. Het volk zong de Zigansjin boogy (Zigansjin boogy, Zigansjin rock, Zigansjin sel vtoroi sapog – Zigansjin at zijn tweede laars op):





Toen maakte Joeri Gagarin zijn ruimtevlucht en verdween Zigansjin in diens schaduw.

Ik zocht Zigansjin op in Peterhof, vlakbij Sint-Petersburg, waar hij een klein flatje bewoonde met vrouw en dochter. Het gesprek vlotte niet erg. Hoe was het om opeens beroemd te zijn, naar voren te worden geschoven als Sovjet-held, als voorbeeld, om het onderwerp te zijn van propaganda? Van een land dat inmiddels niet meer bestond? Misschien niet de slimste vragen. Aschat Zigansjin poseerde geduldig voor een paar foto’s en haalde verder vooral z’n schouders op.

Toen kwam zijn vrouw in actie. Ze had de keukentafel gedekt, haar dochter zou zo thuiskomen en die was – ze wond er geen doekjes om – niet getrouwd. Ik had met haar – mevrouw Zigansjin – te doen. Zenuwachtig rekte ze de maaltijd, Aschat geneerde zich zichtbaar, dochterlief kwam niet opdagen.

En nu heb ik de dochter toch nog gezien, op een foto. Er verschenen recent artikelen over Zigansjins avontuur – deze maand precies vijftig jaar geleden. Uit een daarvan begreep ik: zijn vrouw is overleden, zijn dochter (onlangs ontslagen) woont nog bij hem op het flatje, Zigansjin verdient een centje bij als bewaker.




De documentaire over Zigansjin is er gekomen, maar zonder mij. De Russische tv is met zijn verhaal aan de slag gegaan, hieronder het resultaat. Mooie beelden (de vier soldaten in San Francisco in hippe Amerikaanse pakken met glimmende puntschoenen), en wat blijkt: het stuk oceaan waar ze ronddobberden, was tijdelijk gesloten voor de scheepvaart, omdat er een raket van een proeflancering kon neerkomen. Pas toen de stroming de vier uit het verboden gebied had gebracht, werden ze gevonden.

maandag 22 februari 2010

Raad de Plaat - 2


Zo lang Remco Reiding – aartsvader van de rubriek Raad de Plaat – nog druk is met zijn boek, voel ik me vrij om zelf heel af en toe een aardige plaat aan mijn lezers voor te leggen, met de vraag: waar is dit?

In dit geval meerdere platen. Om te beginnen: 1. we herkennen hier – vooral dankzij het opschrift op het voetstukje – Vladimir Lenin. De locatie?



2. Hier herkennen we de leider van het proletariaat ook zonder opschrift. Maar waar zit hij?:



3. Lenin, onmiskenbaar! Metsel- en voegwerk lijken naar Rusland te verwijzen, maar klopt dat ook?:




4. Lenin met een kleine Mao op z’n hoofd. Deze locatie mag in deze tijd van brood en spelen natuurlijk niet ontbreken! (Kon Lenin schaatsen?):



En de prijs voor de winnaar? Ik heb nog een mooie Lenin-poster liggen, maar die houd ik lekker zelf - die dingen worden steeds meer geld waard. Een LP met een toespraak van Brezjnev? Nee, want zijn eerste woorden (de hartelijke groeten aan de Komsomol) stonden ooit op mijn antwoordapparaat, dus daar ben ik aan gehecht. Ik weet zo snel geen prijs. Nou, een eervolle vermelding dan maar, en misschien bedenk ik de komende dagen nog wat.

vrijdag 19 februari 2010

Een nieuwe lente - een nieuw shirt. Maak van Russisch voetbal geen wintersport.


Steeds meer stemmen gaan op om van voetbal in Rusland een wintersport te maken. Zodat de Russische voetbalkalender in de pas loopt met die van West-Europa. Dit weekeinde vriest het in Sint-Petersburg (ik beperk me even tot de thuishaven van FC Zenit) 17 graden… Niet doen, dus.

Voordeel is nog wel dat je dan over het ijs naar ons stadion kan lopen.


Dan hoef je niet met z’n allen over die ene brug linksboven (die ene linksonder is niet voor gewone stervelingen), met voor je een muur politie en achter je een meute Spartak-supporters.

We moeten nog even wachten. De eerste wedstrijd van het seizoen: 13 maart uit tegen Krylja Sovetov. Nou ja, dat zal wel. Een week later begint het pas echt: thuis tegen Spartak Moskou. Beetje zielig verhaal, die hebben pas 10.000 seizoenkaarten verkocht!

Wij gaan dit seizoen spelen in dit shirt, hier gepresenteerd door Vladimir Bystrov:


Onze Vladimir kijkt nog een beetje bescheten. Alsof ‘ie elk moment iets naar z’n hoofd kan krijgen. Eigen kweek van Zenit, verhuisde naar Spartak (dat dóe je niet), kwam vorig seizoen weer terug. Dat gaf een hoop heisa. De bijnaam van Spartak is Vlees, vandaar dit spandoek:



Ik zie nu trouwens dat de Hoge Heren in Moskou ons wel weer een erg lastige start van het seizoen hebben bezorgd. In de eerste vier wedstrijden krijgen we Krylja, Spartak, Dinamo,TsSKA… Tja, als ze op het veld niet van je kunnen winnen…


De moeders van Sint-Petersburg voeden hun kinderen op tot eerzame burgers.

woensdag 17 februari 2010

De Transsiberische Spoorlijn, kijk mee door het raam. Van Moskou naar Vladivostok




Dit is geen treinweblog. Toch wijd ik een tweede stukje op rij aan het Russische spoor, want ik kwam een site tegen waarover ik wel móet schrijven. Dankzij Google en de RZjD (De Russische NS) kunt u instappen voor een virtuele reis over de Transsiberische Spoorweg. Je weet niet wat je ziet. En hoort.

Van Moskou tot Vladivostok (zeven tijdzones, 9.225 km) kunt u meekijken uit het raam. De Volga over, de Oeral, de Ob, de Jenisej. Aankomen in Jekaterinburg, Omsk en Chabarovsk. En ondertussen hoort u (naar keuze): het geklink-klonk van de wielen op de rails, Russische radio, balalaikamuziek of voorgelezen klassieken uit de Russische literatuur. Op een kaart kunt u zien waar u precies rijdt. Klik een plek op de spoorlijn aan, en hup, u schiet een paar honderd kilometer voor- of achteruit. Er zijn foto’s te zien, filmpjes van steden en geschreven info.

Hier het vertrek uit Moskou en de aankomst in Vladivostok (nog even zonder bovengenoemde extra’s – daarvoor moet u naar de site zelf):

Twee cameraploegen hebben de reis gemaakt, er werd uiteraard alleen overdag gefilmd. Ik heb niet gecontroleerd of de complete reis erop staat. Dat is 150 uur video en dat komt me nu even slecht uit. Het geklink-klonk van de wielen klopt niet helemaal, dat gaat gewoon door als er een station wordt binnengereden. Nou ja. Jammer dat ik niet kon zien of de grote bruggen nog steeds bewaakt worden door een soldaat met geweer in een hokje. En ook het stationsgebouw met Birobidzjan in het Hebreeuws is niet te zien. Dat zat natuurlijk net allemaal aan de andere kant van de trein. Misschien moeten ze de reis ook nog maar een keer omgekeerd opnemen, van Vladivostok naar Moskou.

Voor de virtuele reis over de Transsiberische Spoorlijn klikt u hier.

zondag 14 februari 2010

Met de trein: Archangelsk-Moskou, Voronezj-Moskou, Moskou-St.Petersburg

Zo vertrekt trein 15 uit Archangelsk naar Moskou:



En zo vertrekt mijn eigenste trein 25 uit mijn eigenste Voronezj, dagelijks om 21.15 uur.




En zo wordt je welkom geheten in Sint-Petersburg als je met de Rode Pijl uit Moskou arriveert:



Wie onder deze treinbeelden onverschillig blijft, wordt voor eeuwig en altijd de toegang tot dit weblog ontzegd. Dat je ’t weet. En nee, daar wordt niet over onderhandeld.

zaterdag 13 februari 2010

Red star over Russia: mooi maar niet verrassend


Ongezien gekocht en dat ik misschien beter niet kunnen doen: David Kings Red Star over Russia. A visual history of the Soviet Union. Een mooi boek, daar niet van, maar minder boeiend dan ik op grond van de aankondiging had gedacht. Ook de inleiding belooft erg veel: “It has taken me four decades to assemble the 250.000 artefacts in the collection and two more years to plan, design and write this book”, waarna King ook nog een paar spannende zoektochten beschrijft naar Sovjet-beeldmateriaal in Rusland en daar buiten.

En dan valt het resultaat toch nog tegen. Te veel in Kings boek is al overbekend – althans, voor wie al wat langer met Rusland bezig is: de oorlogsfoto’s van Baltermans en Chaldei, de posters en fotomontages van El Lissitsky, de Kukrinitsy-cartoons…

Gelukkig toch nog wel wat ontdekkingen:

Op vroege Sovjet-posters stond een waarschuwing: Wie deze poster losscheurt verricht een contra-revolutionaire daad. De denigrerende term Sovdepija voor de Sovjetunie werd al in de burgeroorlog door tegenstanders van de Sovjets gebruikt. Een uitgave van Babels Konarmija (Rode Ruiterij) uit 1926 met een blauw potloodkruis erop. Volgens King aangebracht door een Sovjet-censor na de arrestatie van Babel in 1939, ten teken dat het een verboden boek betrof. Wrang zijn opeens de posters en illustraties van Gustav Klutsis, wanneer je een aantal pagina’s verder zijn mugshots tegenkomt. Hij werd op 26 februari 1938 doodgeschoten.

Red star over Russia is een mooi boek, maar voor mij (het klinkt blasé) niet verrassend genoeg.



Ontwerp Gustav Klutsis

donderdag 11 februari 2010

Eerbetoon aan Vladimir Frolov in metrostation Novokoeznetskaja


Ik kom nog even terug op de documentaire van Elizaveta Listova over de Moskouse metro, waar ik in mijn vorige stukje over schreef. Die documentaire blijkt een staartje te hebben gekregen.



Listova liet onder meer Vladimir Frolov aan het werk zien, de maker van de mooie mozaïeken van enkele metrostations. Frolov overleed in 1942 in Leningrad van honger en uitputting, kort nadat hij zijn laatste mozaïekwerk voor het Moskouse station Novokoeznetskaja had voltooid. De directeur van de metro zag de documentaire en besloot: Frolov moet geëerd worden. Dat gaat gebeuren met een portret in mozaiëk in station Novokoeznetskaja. En waar wordt dat portret gemaakt? In hetzelfde atelier waar Frolov zijn metro-mozaïeken maakte, overigens naar ontwerpen van Aleksandr Dejnika.

In onderstaand filmpje meer over Frolov. Hier ook weer beelden van zijn atelier en ook van de binnenplaats van zijn oude huis, waar hij in de jaren twintig uit werd gezet (hij verhuisde naar zijn atelier). De binnenplaats telt nog een paar van zijn mozaïeken, al is er weinig meer van over.

dinsdag 9 februari 2010

De Moskouse Metro (de vijfde van elf topdocumentaires)


Wat is de overeenkomst tussen het huis van Nabokov in Sint-Petersburg, de Kerk van de Verlosser op het Bloed, ook in Sint-Petersburg, en de Moskouse metrostations Majakovskaja en Novokoeznetskaja? Het mozaïek in en op de bouwwerken is gemaakt door dezelfde man: Vladimir Frolov.

Het is één van de vele details uit de documentaire Sovetskaja Imperia. Metro, de vijfde uit een serie van elf die op dit weblog aan bod komen. Viel de vorige, over de nucleaire ijsbreker Lenin, een beetje tegen, dit is weer een prachtig werkstuk van filmmaakster Elizaveta Listova.

Tachtig minuten maar liefst, en je weet niet waar je kijken moet. Hier een kleine selectie van bijzondere momenten.

04.05: De eerste, niet uitgevoerde ontwerpen van de bovengrondse stations. Prachtige staaltjes van Sovjet-constructivisme.

08.48: Lazar Kaganovitsj, één van de makkers van Stalin. Kaganovitsj, van beroep schoenmaker, had in het begin de leiding over de bouw van de metro. Hij staat hier te oreren, en kijk nou: om zijn duim zit een prachtig wit verband.

37.17: Het interieur van de eerste treinen. Ik moet me wel heel erg vergissen als ik niet in zo’n model heb gereden. Alleen de lampen moeten later vernieuwd zijn.

60.44: De beelden van het station Plosjtsjad Revoljoetsii werden in 1941 geëvacueerd.

64.34: De genoemde mozaïeken van Vladimir Frolov, inclusief zijn atelier in Sint-Petersburg (67.44) dat nog steeds in gebruik is.

74.30: Station Oktjabrskaja wordt ook wel Station met het Altaar genoemd. En welk geheim herbergt het altaar…?

En de slotscène: maakster Listova heeft zichzelf in een beroemde filmscène met Nikita Michalkov geprojecteerd. Op het einde zwaait ze naar je. Ik kreeg heel erg de neiging om terug te zwaaien.


(Voor de overige documentaires uit deze reeks: linksboven op deze pagina zoeken op documentaires.)

vrijdag 5 februari 2010

Gevonden onderwerpen - 20


Gratis af te halen via onderstaande links

- Gedenk het 150ste geboortejaar van Anton Tsjechov, maak een Tsjechov-wandeling in Moskou. Link (Engels).

- De nieuwe outfit van Aeroflot-stewardessen. Rode schoentjes, hoge hakken, hamertje en sikkeltje op het manchet. Geshowd op de klanken van Light my fire:







- Met een eenvoudige computerspelletje kunt u zien of u door de keuring voor het Russische leger komt. Goedgekeurd? Niet wanhopen, er zijn tal van sluipwegen om buiten het leger te blijven, al blijven die bij dit spelletje onvermeld. Link (Russisch).

- Moskou heeft een telmachinemuseum. Meer dan 250 exponaten. Toegang gratis, wel even bellen van tevoren: 8 (905) 7482646. Link (Russisch).

- Ik kwam deze versie tegen van de Russische vlag, van tekenaar Jolkin …



.. en een dag later toevallig deze foto…:




Meer werk van Jolkin vindt u onder deze link.

Een deel van zijn werk doet me denken aan de cartoons van Charles Addams, waarvan hier een voorbeeld:


woensdag 3 februari 2010

Zandschilderen met Ksenja Simonova - een half jaar later


Hoe zou het zijn met Ksenja Simonova, de zandschilderes uit Jevpatoria die vorig jaar het tv-concours Oekraina maè talant! (Oekraïne heeft talent!) won? De eerste prijs op zo’n talentenjacht is vaker een vloek dan een zegen. De roem komt te snel, na een jaartje word je afgedankt en is de volgende aan de beurt. Ksenja won met onderstaand optreden, dat dankzij Youtube wereldwijd bekend werd.



Ik denk dat Ksenja het wel gaat redden. Ze lijkt me slim genoeg om de grootste valkuilen van de showbizz te vermijden, en , zeg nou zelf, wat ze doet is bijzonder. Ik heb me een beetje verdiept in de kunst van het zandtekenen, niemand die zo snel is als Ksenja! Alleen moet ze wel oppassen dat de verhaallijn boeiend blijft. Onderstaand optreden is knap, je wordt nog steeds verrast door wat er nu weer uit haar vingers komt, toch is het minder pakkend dan haar winnende nummer. Ze werkt overigens met een mengsel van vulkaanzand en zout.



Aan uitnodigingen geen gebrek, het schijnt dat ze in 2011 op tournee gaat met Cirque du Soleil. Een boel filmpjes van optredens (wel veel doublures) vindt u hier. Met ook een tv-interview in het Engels. Ja, op het strand.

Mooi vind ik deze, bij de opening van de EK ritmische gymnastiek van 2009 in Kiev. In 2012 is het EK voetbal in Oekraïne en Polen, ik zou zeggen…


Minder geslaagd vind ik onderstaand optreden, met blinddoek, op muziek van Viktor Tsoj. Dat is toch een beetje stunten. Met wel een belangrijk voordeel: geen geblondeerde dames in beeld met een traan op de wang.

maandag 1 februari 2010

Advocaat Kaminskaja en bard Joeli Kim: dezelfde mitrailleur?



Dina Kaminskaja, ik schreef al eerder over haar en haar boek Aantekeningen van een advocaat. In januari 1968 verdedigt zij dissident Joeri Galanskov. De stemming in de Moskouse rechtszaal, gevuld met een door de KGB geselecteerd publiek, is vijandig. In de pauze ziet Kaminskaja buiten, waar het bijna 30 graden vriest, een groep sympathisanten staan, omringd door agenten. “Zij komen naar deze zwijgende demonstraties van proces naar proces, totdat ze zelf naar de rechtbank worden gebracht”. Achter haar hoort ze iemand over de sympathisanten zeggen: “Een mitrailleur, en ze dan allemaal zo in één keer…” Er wordt gelachen. Het is dat fijne publiek uit de rechtszaal.

Kaminskaja schrijft dat er een lied over dat proces is gemaakt, “door een bekende Moskouse bard”. Dat was snel gevonden. Het is van Joeli Kim, uit 1968, en heet Immitatie van V. Vysotski. (Ik ben onvoldoende thuis in het repertoire van Vysotski om die titel te duiden.). Opvallend is de eerste regel: De vorst kraakt, als een mitrailleur boven het slagveld.

Die mitrailleur… zou Kaminskaja Kim misschien verteld hebben wat ze daar in de pauze achter haar had horen zeggen? Of is het via via bij Kim beland? Of is het toeval, dat beeld van die mitrailleur in die eerste regel? Hoe dan ook, het is een sterk lied. Hieronder de tekst, gevolgd door een ongepolijste vertaling (suggesties voor een betere zijn welkom).

Een filmpje van het nummer heb ik niet gevonden, het is via deze (veilige) link wel als audiofile te downloaden.

1.Мороз трещит, как пулемет трещит над полем боя
2.И пять машин, как пять собак, рычат и жаждут крови
3.И добровольный опервзвод стоит уже конвоем
4.Им только б знак, а знак и так сорваться наготове

5.Тут за стеною ставит суд законы вне закона.
6.Корреспонденты в стороне внимательно-нейтральны
7.И горстка граждан жмется тут как зэки в центре зоны
8.Пришли за правду порадеть и крест принять опальный

9.На тыщу академиков и член-корреспондентов
10.На весь на образованный, культурный легион
11.Нашлась лишь эта горсточка больных интеллигентов
12.Вслух высказать, что думает здоровый миллион

13.Вон бывший зэк стоит себе ногой колотит ногу
14.И вон полковник КГБ ногой колотит ногу
15.Вон у студента у врача отец замерз на БАМе
16.А у того у стукача зарыт под Соловками

17.И вот стоят лицо в лицо, и суд не в поколеньях
18.Не сыновья против отцов, а сила против правды
19.Видать, опять пора решать, стоять ли на коленях
20.Иль в Соловки нам поспешать, иль в опер-лейтенанты

21.Ах, как узок круг этих революционеров
22.То-то так легко их окружили во дворе
23.И тоже вне народа, и тоже для примера
24.И дело происходит тоже в старом декабре

1. De vorst kraakt, als een mitrailleur boven het slagveld
2. En vijf auto’s, als vijf honden, grommen op bloed belust
3. En een vrijwilligerspeloton staat er al als konvooi
4. Ze behoeven slechts een teken, het teken kan ieder moment losvliegen

5. Hier achter de muur plaatst de rechtbank wetten buiten de wet
6. De correspondenten terzijde zijn aandachtig-neutraal
7. En een groepje burgers staat opeengehoopt, als gevangenen midden in een kamp8. Ze zijn gekomen om zich in te zetten voor de waarheid en het kruis van ongenade te ontvangen

9. Op duizenden leden en correspondent-leden van de Academie
10. Op het hele ontwikkelde en culturele legioen
11. Was slechts dit kleine groepje zieke intellectuelen bereid
12. Om hardop te zeggen wat het gezonde miljoen denkt

13. Daar staat een ex-gevangene met zijn voeten te stampen
14. En daar staat een luitenant-kolonel van de KGB met zijn voeten te stampen.
15. Van die student geneeskunde is de vader doodgevroren aan de BAM16. En die van die verklikker ligt begraven bij Solovki

17. En ze staan daar oog in oog, het is geen rechtszaak tussen generaties
18. Geen zonen tegen vaders, maar krachten tegen de waarheid
19. Kennelijk is weer de tijd gekomen om te besluiten: gaan we op de knieën,
20. Belanden we spoedig op Solovki of worden we opsporings-luitentant

21. Ach, hoe klein is de kring van deze revolutionairen
22. Wat hebben ze hen ook eenvoudig omsingeld op de binnenplaats
23. En ook los van het volk, en ook bij wijze van voorbeeld24. En het speelt zich ook af in de oude decembermaand

Regel 21 komt uit een artikel van Lenin en slaat op de opstand van de Dekabristen (1825). Regel 24 verwijst naar de oude jaartelling van voor de Revolutie. De dag van het proces zou volgens die kalender ook in dekabr / december zijn gevallen.