Gevonden onderwerpen - 21

Gratis af te halen via onderstaande links

- Boeiend design van de Art.Lebedev Studio. Ook goed te gebruiken bij diverse vormen van straatprotest:

- Verwacht u problemen bij een drugs- of dopingtest? Koop syntethische urine. “Negatief bij testen op alle soorten verdovende middelen”. Ik vond het opvallend, maar misschien is het niets nieuws. Ik verkeer niet zo in die kringen. 70 dollar per flesje, in Moskou gratis thuisbezorgd. Twee jaar houdbaar. Link (Russisch).

- Blogger Germanych zette zijn beste honderd artikelen over de Sovjetunie op een rijtje. Uiterst effectieve stukken in de strijd tegen heimwee naar de USSR. Link (Russisch).

- Een iets ouder berichtje: Disappearing Moscow, Moskouse gebouwen die er slecht aan toe zijn. Link (Engels).

- Een originele vorm van oplichterij: in het mortuarium van het Elizabeth Ziekenhuis in Sint-Petersburg stuitte de politie op een kapel waar een dienst kon worden opgedragen voor een overledene. Tegen betaling uiteraard. De kapel bleek fake, de geestelijken waren ook niet echt. Link (Russisch).

- De Russische broers Jevgeni, Semjon en Michail Posin leveren via hun Berlijnse Kunstsalon Posin nagemaakte topstukken op verzoek. Op de achterzijde staat telkens keurig dat het om een kopie gaat. Link (Duits).

- Een beklemmend, bijna beangstigend filmpje over de wijze waarop in de USSR de natuur gezien werd als obstakel op de weg naar de lichtende toekomst. De Ob wordt aangevallen door heldhaftige dambouwers, maar de rivier geeft zich niet zo maar over:

Asfalteren in Dnjepropetrovsk

Over de pro’s en contra’s van het asfalteren van gaten in de wegen die nog gevuld zijn met regen en smeltwater. En moet je vers asfalt nu wel of niet eerst even hard laten worden voordat de auto’s er weer overheen mogen? “Moet ik dan tot het voorjaar wachten, soms?”



Via izo.

(Bij de commentaren onder het filmpje op youtube moet vooral de journalist het ontgelden. Over de gemeente die deze dame in het oranje de straat opstuurt geen woord. Haar mannelijke collega’s staan trouwens wel héél laf met hun rug naar de camera…)

We zijn weer begonnen: drie punten bij Krylja en het dilemma dat Lazovic heet

Ik had een beetje medelijden met Krylja Sovetov. Heb je wegens financiële problemen nauwelijks een volwaardige selectie bijeen kunnen schrapen, krijg je op de eerste speeldag onze jongens van FC Zenit op bezoek. Met in de aanval: Bystrov, Kerzjakov en Danny…

Krylja weerde zich dapper in de eigen zandbak en werd daarvoor in de slotminuut door de aanhang beloond met een welgemeend Molodtsy! Molodtsy! Wat zoveel betekent als: Goed gedaan! Maar de drie punten waren mooi voor ons, dankzij dit doelpunt van Danny, in zijn eerste wedstrijd na tien maanden blessureleed:

Ik zit trouwens met een ernstig dilemma. Vorig jaar kwam die vervelende oud-PSV’er Kezman naar Zenit. Die is alweer weg, maar nu hebben we die andere vervelende oud-PSV’er Danko Lazovic erbij gekregen. Kijk, hier hebt u ‘m:

En wat moet ik nou doen, als die vervelende Danko Lazovic volgende week in blessuretijd de winnende maakt tegen Spartak Moskou? En dan zijn vuige lippen drukt op ons shirtje, op het Zenit-embleem? Ik ben daar nog niet uit.

Leuk dit seizoen is de aanwezigheid in de hoogste afdeling van maar liefst vier clubs uit de Kaukasus. Te weten: Terek Grozny uit Tsjetsjenië, Spartak Naltsjik uit Kabardino-Balkarië, Anzji uit Dagestan en Alanija uit Noord-Ossetië. Misschien leuk als die vier clubs in de lange zomerpauze (vanwege het WK) een eigen toernooitje organiseren. Om de Kaukasische Supercup of zo. Met veel zang en dans in de rust en na afloop. En in aanwezigheid van alle vier de staatshoofden! Zo veel is zeker: er zal dan niet veel plek zijn op de parkeerplaats. Hier arriveert president Kadyrov bij een thuiswedstrijdje van zijn Terek (Aboutaleb en Cohen op het ereterras bij Feyenoord-Ajax.... dat oogt dan toch opeens wat bleekjes):

Zakryt na remont - Wegens verbouwing gesloten

Bouwvakkers zijn het, maar aardige bouwvakkers.

Aardig, en ze maken een hoop herrie. Ze zijn hier nog minstens twee weken bezig met hun heilzame werk.

Een weblog bijhouden in een half-open behuizing, met aardige bouwvakkers om me heen – ik ga het niet eens proberen.

Zakryt na remont zeggen ze in het Russisch. Wegens verbouwing gesloten. Ik verberg me op zolder met een stapeltje boeken. Tot over twee, drie weken.

Russisch fiasco in Vancouver - een gezegende ploeg zonder doping?

De Olympische Winterspelen zitten er zo’n beetje op en in Rusland vraagt men zich af wat er fout is gegaan. In Vancouver zou men zich gaan meten met de top van de wereld, zelfs de toptien van de medaillespiegel bleek uiteindelijk niet haalbaar.

Corruptie, vriendjespolitiek, verwende sportlui, de gebruikelijke verklaringen voor het debâcle worden genoemd. Uiteraard komen ook de complottheorieën weer voorbij. Dat kunstschaatster Pljoesjtsjenko van het goud beroofd is, staat wel vast. Die Amerikaan, Lysacek, moest wel winnen, want Canada is gewoon een kolonie van Amerika en dan weet je wel hoe het gaat. Niemand houdt van Rusland, de hele wereld is tegen ons en het is gewoon gemeen.

Ik denk aan een andere verklaring, die ik in de Russische pers nog niet ben tegengekomen. Zoek bij google op: cross country skiing Russian doping. En kijk even hoeveel Russische duursporters de afgelopen anderhalf jaar zijn betrapt. Heeft de Russische sportwereld zich dit keer netjes gedragen en waren de Russische atleten dit keer gewoon clean?

Ik kwam nog een verklaring tegen. De zegening van de Olympische ploeg in Moskou, dáár is het misgegaan:

Blogger Valeri Kitsjin schrijft hierover:

Ik ben ervan overtuigd dat de fiasco’s in Vancouver rechtstreeks verband houden met onder meer de tegennatuurlijke procedure van het zegenen van de sporters in de Christus-Verlosser kerk .

Wanneer mensen die daar niet om hebben gevraagd met z’n allen – niet-gelovigen, orthodoxen, katholieken, protestanten, joden, moslims – naar een bebaarde oom in operakleren moeten gaan luisteren, dan breek je iedereen met die schaamteloosheid. Als alles de wil van god is – wat heeft ieders persoonlijke wil om te winnen er dan nog mee te maken? Wat doet het er dan nog toe of je jezelf almachtig en onoverwinnelijk voelt – dat vuur dat nodig is om te winnen? Slaven overwinnen niet. Zelfs niet als het slaven gods zijn. Zolang er onder hen niet een Spartak opstaat. Niet de voetbalploeg Spartak, maar een opstandeling die geen slaaf wil zijn.

Nog even een taalkundig zijspoortje. Je kan zeggen – zie het filmpje - dat er een zegen rustte op de Russische ploeg. Je kan ook zeggen – gezien het uiteindelijke resultaat - dat er geen zegen rustte op de Russische ploeg. Beide zinnen – de positieve met de letterlijke betekenis en de tweede, negatieve, met de figuurlijke betekenis – zijn in dit geval juist. Volgens mij komt dat niet vaak voor.

(Een opvallende analyse van de nederlaag van Ploesjtsjenko is te lezen in het Russische sportblad Sport Ekspress. Rustig wordt daar uitgelegd dat de jury volledig gelijk had. Ik weet niet of dat klopt – ik heb geen verstand van kunstrijden – maar de journaliste in kwestie is een hoge uitzondering).

Vertraagde honden, poezen, vogels en Moskovieten in langzame sneeuw...

Het sneeuwde de afgelopen week in Moskou...

Het filmpje is gemaakt door Andrey Stvolinsky. Van hem plaatste ik eerder een filmpje van zomers Moskou. Daarbij gaf hij deze uitleg: "It's not a videocamera. It's foto camera Casio FX-1. Because of you don't have a shutter speed. So you have a exposure 1/300 for a speed 300 fps. After you choose aperture for the light that you have and thats all. Steadicam is necessary for even movement of camera."

Sovjet-held Zigansjin, zijn huwbare dochter en de Nederlandse gast

Een jaar of wat geleden kwam ik zijn naam voor het eerst tegen in een artikel in de Izvestija: Aschat Zagansjin, en ik dacht: een mooi onderwerp voor een documentaire. In februari 1960 raakte Aschat met drie andere soldaten in een laadbak op drift in een storm bij de Koerillen. Op de 49ste dag werden ze, bijna verhongerd, in de Stille Oceaan gered door het Amerikaanse vliegdekschip Kearsarge.

De vier werden afgezet in San Francisco, de Amerikaanse media pikten hun verhaal op. Aschat had nog nooit een tv gezien, nu zag hij zichzelf op het scherm. Ze reisden door naar New York en vandaar met de Queen Mary naar Europa. Ik vermoed dat al die westerse aandacht hen voor veel ellende heeft behoed. Waren ze anoniem gebleven, dan waren ze mogelijk als deserteurs berecht. Nu kregen ze een heldenontvangst in Moskou, werd er een film over hen gemaakt en waren ze de eregast op partijbijeenkomsten. Het volk zong de Zigansjin boogy (Zigansjin boogy, Zigansjin rock, Zigansjin sel vtoroi sapog – Zigansjin at zijn tweede laars op):



Toen maakte Joeri Gagarin zijn ruimtevlucht en verdween Zigansjin in diens schaduw.

Ik zocht Zigansjin op in Peterhof, vlakbij Sint-Petersburg, waar hij een klein flatje bewoonde met vrouw en dochter. Het gesprek vlotte niet erg. Hoe was het om opeens beroemd te zijn, naar voren te worden geschoven als Sovjet-held, als voorbeeld, om het onderwerp te zijn van propaganda? Van een land dat inmiddels niet meer bestond? Misschien niet de slimste vragen. Aschat Zigansjin poseerde geduldig voor een paar foto’s en haalde verder vooral z’n schouders op.

Toen kwam zijn vrouw in actie. Ze had de keukentafel gedekt, haar dochter zou zo thuiskomen en die was – ze wond er geen doekjes om – niet getrouwd. Ik had met haar – mevrouw Zigansjin – te doen. Zenuwachtig rekte ze de maaltijd, Aschat geneerde zich zichtbaar, dochterlief kwam niet opdagen.

En nu heb ik de dochter toch nog gezien, op een foto. Er verschenen recent artikelen over Zigansjins avontuur – deze maand precies vijftig jaar geleden. Uit een daarvan begreep ik: zijn vrouw is overleden, zijn dochter (onlangs ontslagen) woont nog bij hem op het flatje, Zigansjin verdient een centje bij als bewaker.

De documentaire over Zigansjin is er gekomen, maar zonder mij. De Russische tv is met zijn verhaal aan de slag gegaan, hieronder het resultaat. Mooie beelden (de vier soldaten in San Francisco in hippe Amerikaanse pakken met glimmende puntschoenen), en wat blijkt: het stuk oceaan waar ze ronddobberden, was tijdelijk gesloten voor de scheepvaart, omdat er een raket van een proeflancering kon neerkomen. Pas toen de stroming de vier uit het verboden gebied had gebracht, werden ze gevonden.